Reflecties en vragen vinden we terug in teksten op en naast zijn schilderijen, waardoor deze verheven worden tot parallelle universa, werelden en installaties met toegevoegde dimensies en met een hogere resolutie dan de realiteit waaruit ze ontstaan zijn. De wetenschappelijke oorsprong van de gebruikte metaforen wordt niet aan het publiek opgedrongen, maar is wel zijn essentiële bron van inspiratie.
De virtuoze en tegelijk ongekunstelde stijl waarmee hij zijn “marionetten van hun tijd en omgeving” schildert maken de beelden toegankelijk maar nooit oppervlakkig. Transparante en ontbrekende delen in de geschilderde figuren - waardoor de onderschilderingen zichtbaar blijven - herinneren de kijker aan de chaotische soep waaruit hij (de mens en zijn omgeving) ontstaat en ontwikkelt. Drippings refereren aan het feit dat we - of toch tenminste onze lichamen - op een dag terugkeren naar en oplossen in die materiële chaos. De druipende figuren zouden ook een droefheid kunnen suggereren: omdat we vergankelijk zijn, omdat we de tijd niet kunnen stoppen, omdat we opgesloten zitten in het heden en in ons zelfzuchtig bewustzijn, omdat we nooit volledig verbonden geraken met onze geliefden en omgeving, omdat we - hoe meer we denken te begrijpen en te weten over onze wereld - eigenlijk in steeds grotere mate in aanraking komen met wat we er nog niet van begrijpen.
Gelukkig stopt de boodschap van deze kunstenaar niet daar, integendeel. REIN-ART proclameert net de aanvaarding van het oneindige, de mogelijkheid van het bestaan van oneindig veel parallelle universa en fysische dimensies. Hij kan lachen met de stupide hoogheidswaanzin en kwetsbaarheid van de mens, terwijl hij een ontzaglijk respect heeft voor het geheel van de natuur. Hij ziet (o.a.) het Universum als een levend wezen, zij het één met een van de mens verschillend bewustzijn. Vanuit dit enigzins vreemd perspectief bespiedt de kunstenaar de mens. Hij doet dit op poëtische wijze, zijn eigen mens-zijn niet verloochenend. En ondanks de spiritualiteit zijn de beelden die hij schildert niet “zweverig” of beangstigend - noch in kleur, noch in vorm, noch in onderwerp. Integendeel, REIN-ART weet een immens en bevredigend down-to-earth-gevoel neer te zetten. Hij past de ultieme metafoor - de cyclus van geboorte en dood (van wie en wat dan ook), de evolutie in alle mogelijke dimensies - letterlijk toe in zijn schilderkunst: op elegante, bijna elitaire wijze vermorzelt hij de illusie van het elitaire. Hij maakt het torment van het mens-zijn tot een feest, alvast in zijn kunst.
